سارینا خانوم کنجکاو به همراه صندلی....

سلام مامانی....

بدون هیچ مقدمه ای می ریم سر اصل مطلب، چرا که کلی پست عقب افتاده داریم...

این داستان ما مربوط می شه به سارینا خانومی که علاقه خیلی شدید به استفاده از صندلی داره و در واقعی که توی آشپزخانه حضور داره، صندلی یک ابزار خیلی مفید براش به شمار میاد.

آره مامانی، شما به محض اینکه وارد آشپزخونه می شی، کشان کشان و با سختی زیاد صندلی رو به جلوی کابینت می رسونی و با سرعت برق و باد ازش بالا می ری و در جریان کامل کارهام قرار می گیری...

مثلا در این عکس، من جلوی سماور بودم که اومدی بالای کابینت ببینی چه خبره؟؟

اینجا در چند سانتی متری سماور هستی ... خیلی کارهات خطرناکه!!! با کلی التماس و با بهونه های مختلف آوردمت پایین.

جالب اینجاست که وزن این صندلی برای یک فردی هم سن تو خیلی هم سنگینه ولی شما به هر سختی هست صندلی رو به هر کجای آشپزخانه و حتی خونه می رسونی تا به هدف مورد نظرت برسی...

مواقعی من مقاومت می کنم و نمی گذارم صندلی رو حرکت بدی، بدو بدو می ری و صندلی خودت رو میاری و با اینکه ارتفاعش کم هست ولی خیلی راحت خودت رو به بالای کابینت می کشونی...

که چند باری به خاطر فضولی هایی که انجام دادی، صندلی ات قهر کرده و از خونه مون رفته ... بعد یک مدتی با کلی قول گرفتن از خانوم که دیگه کار خطرناک نکنه و با وساطت من یا بابا صندلی سارینا به خونمون برگشته... الهی قربونت برم که کلی بوسمون می کنی تا واسطه بشیم صندلی ات برگرده.

خلاصه اینکه یک لحظه هم جلوی ظرف شویی یا گاز تنها نیستم و دخترم کاملا نظارت روی کارهام داره.

به محض اینکه ببینی فردی روی کابینت نشسته خیلی جیغ و داد راه میاندازی و او رو از این کار منع می کنی ولی خودت اجازه هر کاری رو روی کابینت داری !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

عکس پایین هم مربوط می شه به تلویزیون دیدن خانوم... چون خونه مون هیچ مکانی رو برای تلویزیون دیدن نداره!!! سارینا خانوم از روی اُپن تلویزیون مشاهده می کنن...

یک بار که تو آشپزخونه بودم، بابا من رو صدا زد که یک چیزی رو تو تلویزیون ببینم و من چون کار داشتم تو همون آشپزخونه از روی اُپن خم شدم تا ببینم...ولی بی خبر از این بودم که چشمان بادقت سارینا خانوم، همیشه کارهای ما رو زیر ذره بین داره.... بله عزیزم این هم شد نتیجه کار ما.

یک سری مواقع به کمک صندلی می ری روی اُپن و این کارهای خطرناک رو انجام می دی ... نمی دونم چی بهت بگم با اینکه کلی تو دلم ذوق می کنم از این همه شجاعتت ولی من و بابا زیاد روی خوش بهت نشون نمی دیم ... همیشه توی این مواقع با اخم من و بابا روبرو می شی.

تو این صحنه هم که یک لحظه از ترس مردیم.... فوق العاده کارت خطرناکه.

با اینکه یک کمی خودت می ترسی ولی کنجکاوی ات همیشه بر ترست غلبه داره... الهی فدات بشم.

 خدایا شکرت از داشتن این عسل...که واقعا زندگی من و بابا رو شیرین تر از قبل کرده.

 الهی قربون خدا برم که این دختر رو به ما داد.

(جمله همیشگی بابا جونی)